Οι πατέρες έχουν ένα πινέλο
βαθιά στην τσέπη τους
κάθε που σε συναντούν
και δεν τους φιλείς το χέρι
το βγάζουν, το βουτάνε
στο αίμα και σε ζωγραφίζουν στο
πρόσωπο με το σημάδι
μιας πληγωμένης τίγρης
Και έτσι μαζί με τα νύχια
φυτρώνουν όνειρα
που σήπονται στο αμπόλιαστο δέντρο
αυτό που άλλοτε αυτοστιγμεί
σκαρφάλωνες
και τώρα δε φτάνεις ούτε στη ρίζα
Μα τότε οι πατέρες που
έχουν —όπως φαίνεται— φιλότιμο
δεν αφήνουν τη μάνα σου άσκοπα να κλαίει
χωρίς ευχές και τάματα,
την πληρωμή τους ζητούν
κάτω από ομπρέλες που βρέχονται
κάτω από ζέστες που καίνε
πάση θυσία
με λίγα μόλις κέρματα από νίκελ
να ’χεις καλόν παράδεισο

      Μαρμαρογλυφείο [Shine], Στίξις, 2022