/ κι αν της πεζότητας η όψη
νυστάζει ξεφυσώντας
πάνω σ’ έναν στίχο
φιλόξενος ο ρυθμός
ρίχνει στρωσίδια στην κλίνη
της βραχύβιας παρθενίας
[για το ελάχιστο του λίγου
η κρίση
σαν του σπουδαίου ποιητή
ω ματαιότης!
που μάτωσε τ’ απλωμένο σεντόνι
της γαμήλιας κόλασης]
/ άκου στο βάθος μια φωνή
του σοφού κραυγή
σαν καλιαρντά
να αποζητά το όλον
στον περίπατο των γλαυκών λέξεων
/ κι η ιστορία μια αυτοτέλεια
σε ξεχασμένα λιβάδια
του χρόνου και του τόπου
σε ποταμούς Αλιάκμονες
και φίλους
/ μην τη γυρεύεις ποτέ στα ποιήματα
/ μη λυπάσαι

       Μαρμαρογλυφείο [Shine], Στίξις, 2022