Ο νεκρός

Τα καρφιά μένουν
2019

Φεύγεις μια μέρα για το σούπερ μάρκετ

κι έχεις ξεχάσει σπίτι το κλειδί

μα τι να γίνει ξεκινάς

κάνεις τα ψώνια κι επιστρέφεις.

χτυπάς. ακούς κλάματα μέσα, θρήνο.

το ντριν σου δεν ακούγεται.

εγκαταλείπεις.

περνάς σαράντα μέρες στην εξώπορτα

κοιμάσαι στο πατάκι. ξαναχτυπάς.

όλοι απορροφημένοι μάλλον, δε σ’ ανοίγουν.

ανεβοκατεβαίνεις με το ασανσέρ για να περάσει η ώρα.

στα χέρια σου έχεις πάντα τις σακούλες.

περνάνε χρόνια. κάποτε
βγαίνεις ξανά στον έκτο.

χτυπάς ξανά με χέρια φορτωμένα.

δε σου ανοίγουν πάλι.

μάλλον ποτέ δε θα σ’ ανοίξουν.

το αισθάνεσαι μα πού να πας;

μπαίνεις στο ασανσέρ ξανά κι ανεβοκατεβαίνεις.

όλα θα ήταν διαφορετικά

αν τότε είχες θυμηθεί να πάρεις το κλειδί.

πού να το είχες παραχώσει αλήθεια;

ανεβοκατεβαίνοντας θυμάσαι τελικά

ότι ποτέ κανείς δε σου ’δωσε κλειδί.

αφήνεις απ’ τα χέρια τις σακούλες.

είσαι αθώος.

βγαίνεις ξανά στον έκτο. δε χτυπάς.

μπαίνεις απλώς στο σπίτι σου. έχεις πεινάσει.

το βραδινό τραπέζι είναι στρωμένο

ο νεκρός έφυγε από το σαλόνι

κι όλοι σε περιμένουν γελαστοί.

παίρνεις το πιάτο και πηγαίνεις μέσα.

τρως ολομόναχος

θρηνώντας τον σπαταλημένο χρόνο σιωπηλά.

πάντα έτρωγες σαν ξένος. 

 

     Τα καρφιά μένουν, Θράκα, 2019 

 

 

Περισσότερα από τον/την Στούπας Γιάννης

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2021 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά