«Όταν θα κατεβείς τη σκάλα του αρχοντικού

σ’ ένα κουτί από μόλυβδο

θα δεις τ’ ωραίο της σώμα

λίγο στεγνό ακίνητο ντυμένο στα λευκά

όπως το θέλει η τέχνη κι η αγάπη.

ξαπλώνει δέκα χρόνια εκεί

αμίλητη

κι όταν οι επισκέπτες φεύγουν

τραγουδά κάτι 

από την “Υπνοβάτιδα”

κάτι για ένα λουλούδι

που πολύ νωρίς μαράθηκε 

λεν οι περαστικοί

όμως η δεσποινίς Λεμπρέν

είν' ένα σώμα ωραίο απλώς.

καλύτερα μην μπεις.

δεν αγαπιέται ούτε λυτρώνει η ομορφιά.

και στην αγάπη

το σώμα δεν αρκεί. 

κι η στέγνια του άλλου σε στεγνώνει λίγο λίγο…»

«σταμάτα επιτέλους Ποιητή.

τι ξέρει ένας έγκλειστος όπως εσύ

απ’ ομορφιά κι αγάπη»

είπε ο Τρελός

κι ανάβοντας τον ξύλινο δαυλό

έσπασε το παράθυρο του αρχοντικού και μπήκε

ήταν σχεδόν εικοσιμία Δεκέμβρη.

      Τα καρφιά μένουν, Θράκα, 2019