Eliza Lebrun

Τα καρφιά μένουν
2019

«Όταν θα κατεβείς τη σκάλα του αρχοντικού

σ’ ένα κουτί από μόλυβδο

θα δεις τ’ ωραίο της σώμα

λίγο στεγνό ακίνητο ντυμένο στα λευκά

όπως το θέλει η τέχνη κι η αγάπη.

ξαπλώνει δέκα χρόνια εκεί

αμίλητη

κι όταν οι επισκέπτες φεύγουν

τραγουδά κάτι 

από την “Υπνοβάτιδα”

κάτι για ένα λουλούδι

που πολύ νωρίς μαράθηκε 

λεν οι περαστικοί

 

όμως η δεσποινίς Λεμπρέν

είν' ένα σώμα ωραίο απλώς.

καλύτερα μην μπεις.

δεν αγαπιέται ούτε λυτρώνει η ομορφιά.

και στην αγάπη

το σώμα δεν αρκεί. 

κι η στέγνια του άλλου σε στεγνώνει λίγο λίγο…»

 

«σταμάτα επιτέλους Ποιητή.

τι ξέρει ένας έγκλειστος όπως εσύ

απ’ ομορφιά κι αγάπη»

είπε ο Τρελός

κι ανάβοντας τον ξύλινο δαυλό

έσπασε το παράθυρο του αρχοντικού και μπήκε

 

ήταν σχεδόν εικοσιμία Δεκέμβρη.

 

      Τα καρφιά μένουν, Θράκα, 2019 

 

 

Περισσότερα από τον/την Στούπας Γιάννης

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2021 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά