Σε μυστικές στοές με κρεμασμένους και υδρόβια, και μια βουή

σαν να περνάει νερό. Πολύ νερό.

Πίσω απ’ τους τοίχους σέρνεται κάτι πελώριο και βαρύ, που

έχει βράσει σε φριχτές φωτιές, μπορεί πηγάδι, ένα υπόγειο

πέρασμα, κι ανατινάζεται, κι όλο στενεύει και ρουφιέται.

Χωρίς ήχο.

Εκεί θα περιμένουν άντρες τρυφεροί με κλάματα. Και τα μακριά

μαλλιά τους όρθια στο σκοτάδι, όπως των πνιγμένων.

      Ιστορίες για τα βαθιά, Κέδρος, 1983