ο άργος –αρκετά δύσμορφος–
έγινε κουλουρτζής.
Στεκόταν για καιρό στη σκόνη
της εγνατίας

περίμενε,
τίποτε άλλο δεν περίμενε απ’ το να δώσει
το εμπόρευμα στον πιο κατάλληλο
περαστικό.

Κανείς δεν τον πλησίαζε τον άργο,
κι αυτός έγερνε με τα σπασμένα του γυαλιά
πάνω απ’ τον πάγκο, με βλέμμα
που

νόμιζες παρακαλούσε να τον κατάπινε
κείνο το στρογγυλό ολοστρόγγυλο κουλούρι.

Με το μικρό του το μυαλό
γι' αυτό θα έγινε και κουλουρτζής.
Αγανακτώντας με τις προσμονές,
ήλπιζε να χανόταν πριν του ζητήσει κάποιος
κι άλλη υπομονή

κι ύστερα πει ευχαριστώ
ληστεύοντας τον πιο μικρό του ρόλο

      Παρασημαντική, Θράκα, 2018, Ενύπνιο, 2021