i 

μια μεγάλη γυναίκα στο δωμάτιο. Έξω έχει ήλιο.
Ένα πορτοκαλί χρώμα. Φοράει μια γαλάζια καζάκα.
Σκυμμένη στον νεροχύτη. Πλένει, σκουπίζει τα
πιάτα. Γιαγιά, τι κάνεις εκεί λέω. Χαμηλά, μην την
τρομάξω. Ήρθε μ’ αγκάλιασε. Γιατί δουλεύεις ρε
γιαγιά λέω ξανά. Έκανε να κάτσει πίσω στην
καρέκλα. Κουράζομαι. Μου ’μάθαν μόνο να κουράζομαι.
Κοίτα εσύ μου λέει. Πόσο ακόμα λέει. Δεν φτάνω. Κι
άλλο να μ’ αγαπάς δεν είναι ώρα

                                                         δεν φτάνω

      Παρασημαντική, Θράκα, 2018, Ενύπνιο, 2021