Με τη βοή κουρσεύω το άρμενο 
πλαγιοδρομώντας
κι ονειρεύομαι
ότι ο ύπνος είναι πράγματι αδελφός
του θανάτου

Είναι πώς το δέρμα χύνεται αργά
στου βοριά το στεφάνι
κι ο νους συνεπαίρεται
ότι επιτέλους θα δει την αλήθεια
της ύπαρξής του

Είναι ένας όρκος
που δεν δίνεται συλλογικά
μες τον κατακερματισμό
τα εγρηγορότα υφαίνονται την απώλεια
της οντολογικής μοναδικότητας

Κι όμως ο άνεμος του θανάτου
είναι η ανάσταση του σώματος
ας ήταν και το ίλεως
6 Αυγούστου 1945 ας σιώπαινε
πάνω από την πόλη της Χιροσίμα

 

     Εναγωνίως αγχιβατώντας, Γκοβόστης, 2019