Βοριάς

Εναγωνίως αγχιβατώντας
2019

Με τη βοή κουρσεύω το άρμενο 
πλαγιοδρομώντας
κι ονειρεύομαι
ότι ο ύπνος είναι πράγματι αδελφός
του θανάτου

Είναι πώς το δέρμα χύνεται αργά
στου βοριά το στεφάνι
κι ο νους συνεπαίρεται
ότι επιτέλους θα δει την αλήθεια
της ύπαρξής του

Είναι ένας όρκος
που δεν δίνεται συλλογικά
μες τον κατακερματισμό
τα εγρηγορότα υφαίνονται την απώλεια
της οντολογικής μοναδικότητας

Κι όμως ο άνεμος του θανάτου
είναι η ανάσταση του σώματος
ας ήταν και το ίλεως
6 Αυγούστου 1945 ας σιώπαινε
πάνω από την πόλη της Χιροσίμα

 

     Εναγωνίως αγχιβατώντας, Γκοβόστης, 2019

Περισσότερα από τον/την Μουρίκης Ι. Νίκος

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2020 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά