Τα βυσσινιά, τα κρεμεζιά, τα ωραία της, αυτά τα

ρούχα που δεν κάνουν για ταξίδι,

έδυσαν στα νερά.

Λίμνη καλή, κλίνη λευκή, κρατά η φυγή της, εκεί

το πάλεμα, τα ωχρά σκεπάσματα, ο ταραγμός, η

τρομερή επιφοίτηση που θα λαμπρύνει.

Κι όπως βαθαίνει το φιλί ξημέρωμα, βαθιά βαθιά

το αξέχαστο λεπίδι, κι όπως σε όνειρο αμαρτάνοντας,

ο στεναγμός—

Στους ύπνους μιας γυναίκας που φοβήθηκε,

τραγούδι κόκκινο ξεθώριαζε η σφαγίτις.

      Μ’ ένα στεφάνι φως, Κέδρος, 1989