Στο φανάρι της λεωφόρου –από όπου περνώ πεζή
καθημερινά– είναι το σημείο πώλησης χαρτομάντι-
λων ενός Μπαγκλαντεσιανού άντρα.΄Οταν στρέψω
το βλέμμα μου προς αυτόν και πω «γεια», αυτός θα
πει :«γειασαςτικανετεπαιδιακαλα» με μια ανάσα,
για να προλάβει την ελάχιστη διάρκεια της ματιάς
μου, που στέλνω με αίσθημα μεγαλοψυχίας. Ο Μπα-
γκλαντεσιανός άντρας γνωρίζει ότι η θέση του δεν
του επιτρέπει ούτε μισή ματιά σε λευκά σώματα,
κοιτάει στα μάτια και χαμογελάει. Τις υπόλοιπες ώρες
κοιτάει πέρα μακριά –είναι ανοιχτό σημείο– ώσπου
το επόμενο κόκκινο φανάρι να φέρει μερικά ακόμη
σταματημένα αυτοκίνητα.

     24+7, Θράκα, 2018