Μοράνα, κόρη του ήλιου
Των δέντρων των πουλιών
αγαπημένη κάποτε

Στο ανοίκειο φως της μέρας
άγαλμα στέκεις σκοτεινό
χέρι ωχρό
άδειο από κέρματα

ή μήπως χάδι;

Σου έταξαν κόκκινα σανδάλια
μα εσύ δεν ξέρεις κόκκινο άλλο
από τη μυρωδιά
ζωής
που αιμορραγεί στις φτέρνες σου
προσδοκώντας άνοιξη

Κι αν το άλλο σου όνομα είναι
Περσεφόνη;

    Αόρατο τρωκτικό, Γαβριηλίδης, 2013