Duende

Αστικό ελάφι
2021

Επειδή είμαι άνθρωπος έχω ακούσει

στον αέρα τα χρόνια να περνούν

 

Μια μέρα

 -σίγουρα μέρα ήταν

αφού το  φεγγάρι είχε ξεχαστεί

στη ζεστή της καρδιάς-

η φωνή μου κι όλα μου τα δάκρυα 

πνίγηκαν στο φως

 

Δεν είναι οι άνθρωποι για να κρατούν τα λόγια

Είναι μαχαίρια στάζουν αίμα κι άλλο αίμα

 

Κι όταν ούτε γιατρός ούτε άλλος

ξέρει τον τρόπο να σταματήσει ο πόνος

το ποτάμι που χύνεται στη θάλασσα

πλένει όσους πληγώθηκαν από τα βρεγμένα πάθη


Κάποιες φορές

τα δέντρα συμβαίνει να ξαπλώνουν

χωρίς τις ρίζες τους

και οι κορμοί αρχίζουν το τραγούδι

 

     Αστικό ελάφι, Μελάνι, 2021

 

 

Περισσότερα από τον/την Κουλούρη Μαρία

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2021 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά