Επειδή είμαι άνθρωπος έχω ακούσει

στον αέρα τα χρόνια να περνούν

Μια μέρα

 -σίγουρα μέρα ήταν

αφού το  φεγγάρι είχε ξεχαστεί

στη ζεστή της καρδιάς-

η φωνή μου κι όλα μου τα δάκρυα 

πνίγηκαν στο φως

Δεν είναι οι άνθρωποι για να κρατούν τα λόγια

Είναι μαχαίρια στάζουν αίμα κι άλλο αίμα

Κι όταν ούτε γιατρός ούτε άλλος

ξέρει τον τρόπο να σταματήσει ο πόνος

το ποτάμι που χύνεται στη θάλασσα

πλένει όσους πληγώθηκαν από τα βρεγμένα πάθη

Κάποιες φορές

τα δέντρα συμβαίνει να ξαπλώνουν

χωρίς τις ρίζες τους

και οι κορμοί αρχίζουν το τραγούδι

     Αστικό ελάφι, Μελάνι, 2021