Στην οργιώδη βλάστηση μιας παραλίας τροπικής
νοτίου ημισφαιρίου σε βλέπω τόσο να προσπαθείς
σχεδόν θέλω να τρέξω εκεί να σ' αγκαλιάσω.
Να σου πω πως όλα θα πάνε καλά.

Έχει ήλιο μεσήλικα μας αγαπάει κι αυτός.
Εσύ καθισμένη σε μια αμφιβόλου αντοχής
πτυσσόμενη καρέκλα — λίγο η άμμος λίγο η ψάθα
δεν φαίνεται καλά να σε βαστάζει.
Εγώ απ' την άλλη σε κοιτάζω να παλεύεις.
Και πέρα ο ήλιος να σου ταιριάζει γάντι.
Ζεστός χωρίς να ξεφλουδίζει — σαν έρωτας
μετά τα εξήντα.

Πίνεις κασάσα μαρακουζά
στον παράμεσο μια τουρμαλίνα παραίμπα
μεγάλη σαν αμύγδαλο.
Ταιριάζεις άψογα σε παραλία τροπική.
Έχεις όσα χρειάζονται για να 'σαι αποδεκτή:
λαγνεία υπερβολή νωχελικότητα ερημιά
μια πλαστική νεότητα την παρακμή του πλούτου.
Θέλω να μοιραστώ τις ίδιες πόζες ξεγνοιασιάς
χαριτωμένα άκαιρης νεότητας.
Αντί για το έντονο μπικίνι αν με ρωτούσες
θα πρότεινα ένα ροζ ολόσωμο απαλό.

Πόσο όμορφη βεβαίως τώρα θα 'σουν
κάποτε.

Σ' αγαπώ δεν ξέρω αν στο 'χουν πει
η αν θα περίμενες μια μέρα να τ' ακούσεις
από έναν ξένο στην ακτή στην άκρη κάποιας ζούγκλας.

     Το κράτος των σωμάτων, Περισπωμένη, 2024