Πάει καιρός που τα 'παμε. Η κουβέντα δεν κυλούσε.
Κάποτε φλυαρούσαμε για ώρα στο τηλέφωνο.
Πολλά είχαν συμβεί. Ήταν η αίσθηση παραίτησης
των χιλιοειπωμένων: αδιάφορη επικοινωνία —
η ευχαρίστηση της επαφής είχε χαθεί.
Μετ' εμποδίων εκμυστήρευση — σαν εγγαστρίμυθοι.
Λογικό θα πεις: εγώ στον νότο εσύ στα πάτρια
ωκεανός ανάμεσα. Ούτε το δίκτυο δεν αντέχει.

Ο αέρας πνιγηρός κι αυτός βαριεστημένος.
Η ζέστη ακατάληπτη. Χειμώνας με είκοσι επτά βαθμούς.
Το κλίμα φαίνεται μας μοιάζει — έχει ένα βάλτωμα κι αυτό.

Από την πρώτη νιότη μείναν μονάχα οι λέξεις
που εμείς εφηύραμε. Σ' έκανα να γελάσεις στο τηλέφωνο.
Μιλούσες για αδιαθεσίες χρόνια άγχη και κιλά.
Εγώ μεγάλα σχέδια. Θα κάνω αυτό πουλάω εκείνο θα πάω εκεί.

Έχω αρχίσει και κακές συνήθειες: ξεχνώ ο,τι αγάπησα.
Τα 'παμε όλα χωρίς να πούμε κάτι. Και κλείσαμε.
Βράδιασε εδώ. Κάνει ζέστη και τώρα που σου γράφω.

Βαρέθηκα, βρε φιλενάδα. Και ξεχνώ.
Θα πείς «της ηλικίας».
Μα εγώ ξεχνώ αλλιώς — είναι βαθύτερο.

Κι εσύ όμως τέτοια ώρα σίγουρα
θα κοιμάσαι.

      Το κράτος των σωμάτων, Περισπωμένη, 2024