Στο δρόμο της επιστροφής
Ό,τι φτάνει, περισσεύει
Βότσαλα, σκόνη από άμμο και πετραδάκια διαμπερή κάτω
απ’ τον ήλιο
Που πονάνε τα πόδια ως σήμερα
κι ας ήτανε βουνό τα πάντα
κι ας έχεις τον κίνδυνο
ν’ αφαλατίζεις τις πληγές
και το μεγάλο δικαίωμα
να τις θυμάσαι εξολοκλήρου
–όπου ολόκληρο το όλον μισό
έναντι
του κάποιου υπολοίπου

Και τώρα που τσουλάνε οι ρόδες παραπλεύρως
φοβάμαι τον γκρεμό όσο ποτέ.
Γιατί μεγάλωσε μπροστά μου
μαζί με τα αγριόχορτα
που μ’ έκριναν τότε.

      Μετά την ενηλικίωση, Μελάνι, 2012