Κάνοντας λάθος
ξεπληρώνεις κάποιο αρχαίο χρέος
που πλανάται ακόμη στις αιώρες των αιώνων.
Πλανάται και γυρεύει
στεριά να σταθεί
απέναντι απ’ τους πεσόντες.
Γυρεύει φως απ’ το χρόνο,
χρόνο απ’ το φως.
Και σαν ανέβει στο σκοινί
τραβάει ίσια διαδρομή
στα πέρα έπρεπε·
να ειδωθούν,
όλα μαζί,

—όπως πρέπει.

     Η μαγεία της άνωσης, Μελάνι, 2009