-Τους πεθαμένους της ζωής μου-Τους βλέπω νύχτα ως ακροβάτης–Με διαλυμένο μηχανάκι-Έξω απ’ το δίχτυ-Μες το αίμα-Κι όπως ο εγκέφαλος σε δίνη-Με τους νευρώνες να ουρλιάζουν- Και την αμυγδαλή να σβήνει-Μαζί τους βρίσκομαι σε σπίτι-Κι έχουνε πιάσει ο καθένας-Ένα παράθυρο που τέντα-Στη μέση εγώ αλλά παιδί-Που ’χει σε διάδρομο χαθεί-Κι ένα παράθυρο στο βάθος-Μ’ άδεια μια θέση για να κάτσω-Και τότε ακούω τη φωνή-Του ΕΚΑΒίτη-Στη σιωπή-“Πρόσεχε μη μου κουνηθείς”-

      Σάκος του μποξ, Οδός Πανός, 2025