Με εισαγγελική στην κλινική-Την πήραν απ’ το σπίτι της γυμνή-Από μια λίμνη με σκουπίδια-Με πλάτη γυρισμένη στη ζωή-Όταν πεθαίνουν οι γονείς της σε ένα μήνα-Πιότερο η μάνα-Της κοστίζει στην ψυχή-Σαν να τη δάγκωσε του πόνου ο καρχαρίας Απ’ το δωμάτιο δεν έβγαινε στιγμή-Για προαυλισμό ή τη θλιβερή ψυχαγωγία-Στην τραπεζαρία για πρωινό και για φαΐ-Ούτε που μίλαγε ποτέ της με κανέναν-Στο διάδρομο με βήματα κοφτά-Και με τα μάτια απλανή-Σκοτεινιασμένα-Πήγαινε πάνω-κάτω-Και θαρρείς-Πως κάπου μίλαγε-Γιατί άκουγες κουβέντα -Στο επισκεπτήριο πάντοτε αδερφός-Περπάταγε στο διάδρομο μαζί της-Τη χτένιζε με χέρια τρυφερά-Να ξαναμοιάσει με ένα όμορφο κορίτσι-Κάποια φορά που περπατούσαμε μαζί-Με ξεχασμένο αυτόν που μίλαγε στην κρίση-Μου λέει πώς φύγαν’ σε ένα μήνα οι γονείς-Ο ένας προδόθηκε απ’ την άτιμη αρρώστια- Κι η μάνα άντεξε ένα μήνα χωριστά -Κι όταν κηδεύτηκε-Βαρύς ήταν χειμώνας-“Χιόνιζε τόσο που τα δάκρυα παγωμένα-Όλα κατάλευκα κι αθώα χιονισμένα”-Της είπα τότε ας μην πιστεύω στον Θεό -“Η προγιαγιά μου η σοφή-Μικρασιάτισσα που φώναζαν “Καλέκα”-Δηλαδή “Καλή μου” απ’ την ομορφιά της στην ψυχή-Όταν κηδεύτηκε και χιόνιζε ο κόσμος-Είπανε κάποιοι σαν να λέγαν’ προσευχή -Όσοι κηδεύονται κι ο κόσμος ρίχνει χιόνι- Σημαίνουν άνθρωποι που υπήρξανε στη γη-Αγγελικοί-Και έτσι ο Θεός το ξεπληρώνει-”-Μου χαμογέλασε και ύστερα απ’ αυτό-Όποτε ήθελε να κάνουμε μαζί-Στο διάδρομό της-Μία βόλτα-Μου ’λεγε-“Έλα-Χιονίζει σήμερα πολύ- Όλα είν’ κατάλευκα και αθώα χιονισμένα”

      Σάκος του μποξ, Οδός Πανός, 2025