Ύστερα ήρθαν οι χρόνοι της πλαστελίνης
τα χέρια σου με έπλαθαν
ζώο άγριο και ελεύθερο,
χαίτη ανεμίζουσα και ένστικτο πρωτόγονο.

Μέσα σε δάση ανήλιαγα
σκοτάδια χώριζε με το μαχαίρι ο δήμιος
μακριά από τις λάμψεις στις κίτρινες ερήμους
μακριά από τα λαμπυρίσματα της θάλασσας
και την ηδονή καρπίζουσας ευτυχίας.

Πολύ κοντά στη λησμονιά
και σε μια Αχερουσία κολυμπήθρα.

     Αναπαράσταση, Πικραμένος, 2019