Κι έπειτα μου είπαν
Ότι θα έπρεπε να είμαι το έργο
Να συνεχίσω να είμαι το έργο
Χωρίς εμένα αλλά με θεατές
Γιατί κάθε άνθρωπος είναι το έργο
Χωρίς τον άνθρωπο
Και κάθε άνθρωπος προσφεύγει μόνο στο έργο
Που είναι αυτός με θεατές
Χωρίς να είναι άνθρωπος

Τότε συνέβη
Το ανήκουστο
Αυτό που δεν υποφέρεται
Που προεξέχει του ανθρώπινου

Σαν τα εξογκώματα στη ράχη ενός κροκόδειλου
Σαν τα ξέφτια μιας σημαίας
Που ανήκε σε άλλη χώρα
Και την οικειοποιήθηκαν
Σαν τα γραμματολογικά λάθη
Που έκρυβαν με επιμέλεια φιλολόγου μέσα τους
Για να μην είναι ορατά τα επίθετα

Και να μένουν οι λέξεις Ομηρικές
Δύσκολες καταπακτές θανάτου
Απαλλαγμένες από ερμηνεία
Εκ γενετής νεκρές

Έτσι συνέβη
Και συνέβη ξανά
Και ξανά
Και με απέκλεισαν
Μέχρι να σκεφτώ ότι είναι σημαντικότερο
Να παραμένεις άνθρωπος
Απ’ το να παραμένεις ζωντανός
Μέχρι να πεθάνω
Χωρίς υποσημειώσεις
Να πεθάνει το χρυσάφι της ζωής μέσα μου
Και να μείνω ακίνητος
Σαν βάλτος
Να ταιριάζουν τα νερά και τα χνώτα μας
Να εφάπτεται το βρώμικο με το καθαρό
Και να μη νοιώθω

Ούτε πόνο
Ούτε θλίψη

Μόνο μια αρρώστια εκμεταλλεύσιμη

Να μην νοιώθω

Έτσι ξεβαμμένος
Σαν μια αόρατη κλωστή
Στον θρόνο του χρόνου
Πόσο χρώμα χάθηκε
Πάνω σε σώματα
Σε χαρτιά
Σε σεντόνια

Να μην νοιώθω
Πόσο αναντικατάστατο αύριο
Κατοικήθηκε από μένα
Για να δώσει αύριο σε άλλους
Ήρωες εξολοθρευτές
Με επαναληπτικά όπλα

Όμορφους σαν το βλέμμα σου

      Θα σε δω ξανά στο άδοξο τέλος, Σμίλη, 2022