Έχουν περάσει τριάντα δυο χρόνια
Άλλο ένα και θα γινόταν ο χρόνος Χριστός
Ακόμη νιώθω τη Σταύρωση
Ανεβαίνει και κατεβαίνει η δύναμη μου
Πάνω στο ξύλο
Από ποια καρδιά να σε πιάσω
Για να μη ξαναφύγεις ποτέ;

Μπαίναμε νικητές στις πόλεις
Χορταίνοντας όρια
Βγαίναμε με τον ήλιο στην τσέπη
Διπλωμένο στα δυο
Κανείς δεν πρέπει να είναι άδικος με τον ήλιο
Σου έλεγα να υπόσχεσαι το λίγο
Για να έρχεται το πολύ
Να ενώνει τις βίδες των λέξεων

Υποσχόσουν το πολύ
Και ερχόταν το λίγο
Μέρα με την ημέρα λιγόστευε
Ανάλογα με τη διάθεση της νεράιδας

Κάτω απ’ τα πόδια μας έχασκε το κενό

Ήταν ιλιγγιώδης ο κίνδυνος
Να χαθούν γράμματα

Κάποια ψίχουλα έμειναν μόνο
Αυτά που μάζευα απ’ το χαλί
Με τα δόντια μου
Στο κυνηγημένο δωμάτιο
Που κάποτε ήταν η λεκάνη του κόσμου

 Από εκείνη τη λεκάνη
Με τα νερά αχλαδιού
Και τους σταματημένους Ινδιάνους
Κανένα λευκό δεν έμεινε στη θέση του
Γύρναγα το βλέμμα μου
Και αντίκριζα την κουκούλα
Από κάτω ένα σωρό λαθρεπιβάτες
Ο λύκος έχει μεγάλο παράπονο από σένα
Δεν χαμογέλασες ποτέ μπροστά του

Κάποτε έγινε φίδι και τυλίχτηκε
Γύρω απ’ τον μεσημεριανό μας λαιμό
Το πάτησα μια φορά
Και γλίστρησα πάνω στο δέρμα του
Οι σάρκες ήταν κολλημένες
Και τα μαλλιά σου είχαν αρπάξει φωτιά
Ή ήταν τα μαλλιά σου κολλημένα
Και οι σάρκες είχαν αρπάξει φωτιά;

Ένα παράλογο τέρας με κυνηγούσε τις νύχτες
Κάθε βράδυ πέθαινες μέσα στο ρολόι μου
Κάθε πρωί ξυπνούσα με την αγωνία του χρόνου
Το αγαπημένο μου αμάρτημα ήταν η άκρη
Την άπλωνα σαν κερί πάνω σου
Πάλι ξοδεύοντας τα ήδη ξοδεμένα
Ενώ η σκιά στον τοίχο με τρόμαζε

Άλλαζε τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα
Και κρατούσε ψαλίδια

Έγινε η σκιά σου
Γαλάζιος διαρρήκτης
Που φορούσε γάντια
Για να μην τον αναγνωρίσω

Περιμένω τώρα να δω
Στο χαλασμένο κρεβάτι
Με τα ξωτικά χορτασμένα τριγύρω του
Από άγια ηδονή
Το παλιό γενετικό όνειρο
Να ξεπροβάλει απ’ τις στάχτες του

Ή να βουλιάζει οριστικά
Στην κουλουριασμένη λάσπη

Μια οφθαλμαπάτη του κόσμου
Όπως εσύ

Δικαιούται λίγο περισσότερο χρόνο

      Ολομόναχοι μαζί, Σμίλη, 2014