Ξύπνια δεν ήμουνα ποτέ·

με τα κοινά τα μέτρα,

εύπιστη μάλλον,

κι αφελής.

Από παιδί ακόμη,

τα δείγματα ήταν κακά:

πίστευα κατά λέξη

τα συναξάρια,

τις Γραφές,

όλα τα παραμύθια,

τα μανιφέστα, αργότερα.

Το θαύμα,

δεν γινόταν.

Κι ήρθε καιρός που είχα

απογοήτευση αρκετή

ποτάμια να πικράνω.

Ώσπου το πήρα απόφαση

μόνη μου να κραταιωθώ,

μέσα μου να στεριώσω,

να κρατηθώ

απ’ τη ρίζα μου

και στον εαυτό μου είπα:

έτσι κι αλλιώς χαμένη,

εγώ θα γίνω απ’ αυτούς.

Που δεν διστάζουν, μπαίνουνε

στο στόμα του άγριου λύκου.

Που χώνουνε το χέρι τους

μες στου φιδιού την τρύπα.

Όχι απ’ τους άλλους,

απ’ αυτούς.

Που βγάζουνε τα κάστανα

απ’ την αναμμένη θράκα

Που ενοχλούν,

φυτρώνουνε

εκεί που δεν τους σπέρνουν,

μέσα στα ιδιόκτητα

και τα περιφραγμένα.

Που στου κουφού την πόρτα.

Και μια,

και δυο,

και τρεις φορές.

 Ώσπου ν’ ακούσει κάποιος.

Που σπάζουν,

–πέτρινο άλεσμα–

του μύλου τα σαγόνια,

δεν τους μασάει ο καιρός,

τους φτύνει πάλι πίσω.

Που ’χουν ιδέες περίεργες

που δεν ευδοκιμούνε

στα εύκρατα μεσογειακά.

Που τις φωνάζουν δυνατά.

Που τρώνε το κεφάλι τους

–μα πριν,

κερνάνε κι άλλους.

      Άλογα στο στήθος, ΑΩ, 2022