(Hoc  est  perfectione  hominis) 

(Ιδού η ανθρώπινη τελειότητα) 

Επί  τριάκοντα  και  πλέον  έτη  μελετών

Μάρκο  Αυρήλιο,  Πλωτίνο,  Ωριγένη,

και  ολιγότερον,  πλην  όμως  επαρκώς,

τους  Στωικούς  και  τον  Σενέκα,

σπουδάζων,  και  φυλλομετρών   και  νυκτερεύων

στα  υψηλά  οροπέδια  του  πνεύματος

όπου  της  αρετής  μόνος  ο  παγωμένος  άνεμος

φυσά   και  παρασύρει  κάθε  πλάνη,

Επί  τριάκοντα  και  πλέον  έτη

Εγκύπτων

–και  καθρεπτιζόμενος–

 πάνω   απ’  της  Βίβλου  τα  εξαίσια  βάθη

και  των  Πλατωνικών  διαλόγων

τις  γαλήνιες  επιφάνειες,

Διαπίστωσε,  επιτέλους, την  ελεεινότητά  του

– και  των   άλλων∙

Επί  τριάκοντα  έτη  αγρυπνών,

φθείρων  λυχνίες  αμέτρητες,

και  βασανίζων  βηματίζοντας

το  ξύλινο  της  κάμαρής  του  πάτωμα,

σχεδόν  κατέληξε

στο  στέρεο  συμπέρασμα

πως  η  οικτρή  ανθρώπινη  κατάστασις,

οφείλεται  σε  οκνηρία  και  φαυλότητα  του  είδους

εξόχως  συνεπή   μεσ’  τους  αιώνες∙

Εξ’  ου  και   η  ανθρώπινη  ολιγότης

να  αρθεί  στο  ύψος  της  ανάγκης,

εξ’  ου  και   των  δεινών  η   ακάθεκτος  χορεία

κι   η  δυστυχία,  ακολούθως.

Εξέλιπεν  το  χρυσούν  μέτρο

τοις  ανθρώποις,

κι  αυτός,  ο  εραστής  των  ιδεών,

ασφυκτιούσε.

       Εισαγωγή στις πονηρίες της χαράς, Οιωνός, 2011