Ποιητές 2017 μ.Χ.

Ρούφας Παύλος
2020

Μορφές στερεότυπες καθηλωμένες

στο θάλαμο μιας αιώνιας αναμονής για κάτι καλύτερο

Με κρασί το ρίξανε σε κάτι θρήνους ακατανόητους για τον κόσμο

τον άδρομο στον έρωτά τους

Έξω ο κόσμος πεινάει και διψάει

μέσα σε πόλεις με καπνισμένους ορίζοντες

Αυτοί σαρακιάζουν στα βάθη του μηδέν

με λέξεις σημαντικότερες, καθώς νομίζουν

απ’ όλες τις νομοτέλειες μαζί

“Οι δρόμοι αδειάζουν γρήγορα απόψε και σβήνουν τα φώτα το ένα πίσω από το

άλλο σαν άμπωτη αφήνοντας πίσω αγάλματα και βράχια κοφτερά. Είμαι ανήσυχος

όσο περνάει η ώρα για το αόριστο και το άγνωστο, το δικό μου και του κόσμου που

είναι για μένα πιο μακρινός από το άπειρο.

Και το φως που χάθηκε ξαφνικά, αλίμονο, με καταδίκασε σε με μια ειρκτή ερημιάς.”

Χωρίς ιστορία υπακούν σε νόμους της αγοράς

Τι ονειρέματα και τι αναπτύξεις

γεμάτες σημασία για το αυγό του Κολόμβου

Τι λέξεις ανεμοσυρμές

Τι θρήνοι ανάπλεκοι

Κάπως να αποστασιοποιηθούν

Κάπως να ξεχωρίσουν

Κάπως να σωθούν

Δεν θα πουν κάτι καινούργιο ούτε θα κάνουν κάτι σπουδαίο

Όλοι τόσο ίδιοι καθώς ναυαγούν στα λεξικά

 

      [2020] 

Περισσότερα από τον/την Ρούφας Παύλος

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2020 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά