ζούμε την εποχή της Ψυττάλειας

τρεις αιωνιότητες νησί

είκοσι χρόνια πλατφόρμα

                            μελλόπαστα βουνά μου ηφαιστειωθείτε

ζούμε την εποχή

που πρέπει να προσαρμόζουμε το χαμόγελό μας

στα χαλασμένα δόντια μας

                                   ποιητή Καρασούτσα είχες χαλασμένα δόντια;

ζούμε την εποχή

που πηγαίνει κομμωτήριο

πριν από τη κηδεία του πατέρα της

                                                 καλό κουμάσι κι εκείνος

ώ θεοί και συγγενείς του απ’ τη φαμίλια!

όλη μου η ζωή έχει κλειστεί

μέσα σε μια Δευτέρα βροχερή 

που ξεκίνησε με το ασήκωτο συναίσθημα 

να φτιάχνεις σάκα για εφτάωρο

κι έξω να είναι ακόμα νύχτα

σαν τώρα θυμάμαι τη δασκάλα

σηκώθηκε απ’ την έδρα της

πλησίασε το διακόπτη

κι άνοιξε στις οχτώ και δέκα το πρωί

τα φώτα μες στην τάξη:

σήμερα παιδιά θα μάθουμε για την κόλαση

έχουν ηλεκτρικό στην κόλαση κυρία;

η Λουίζα είναι το φως

ώ θεοί και συγγενείς του απ’ τη φαμίλια!

σφραγίστε τα σχολεία σήμερα

το μάθημα θα γίνει στα νεκροταφεία

ποιος να το φανταζότανε

τα καντήλάκια των νεκρών

θα ξεπροβοδίσουνε την ένδοξη

φωτοβόλα ιστορία

                                               μα πού βρίσκω τη διάθεση για τόση συντέλεια;

όσο αντέξουν βέβαια

όσο τα βαστάξει το λαδάκι τους

τρεις μέρες; τέσσερις; 

θες μια βδομάδα;

κι ύστερα θα σβήσουνε κι αυτά

τότε που θα δοθεί το σύνθημα 

εμπρός!

εμπρός για την έφοδο στον ουρανό

τον κίτρινο ψαλμό θα μελωδεί

έντομη τελετουργία μυστική

του αντικέρδους τα φωτόνια

σε άπταιστη τριζονική

σπονδή στο Θεό της Αιώνιας Νύχτας

στο δικό μου Θεό που γκαρίζει:

Αδράξτε το φεγγάρι!

                                 (η μέρα θέλει άνθρωπο

                                  η νύχτα εαυτό)

       Θεοφαγία, 2024