Για να τελειώνουμε μ’ αυτή την υπόθεση

Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα
2012

Όχι εμένα, όχι το πρόσωπό
μου, όχι αυτό που κρύβεται
κάτω από το πουκάμισο.
Μιλάω κι ας ξέρω ότι η φωνή
θα πνιγεί μες στα ψυγεία που
παγώνουν τα σφαγμένα
ζώα.

Υπάρχει δεν υπάρχει, τι με ενδιαφέρει.

Έτσι, στο βρόντο κουνάω τα χέρια
προς τον ουρανό.
Τι όμορφα που είναι τ’ αγγελούδια
σκοτωμένα
με τα θλιμμένα μάτια τους, να μας κοιτούν.

 

    Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα, poema, 2012

Περισσότερα από τον/την Πολυγένη Έλενα

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2020 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά