Ο Μερκαντέρ είναι η μοίρα

Νοτρ Νταμ
2008

Μοίρα μου είναι ο Μερκαντέρ, τα τραίνα που διασχίζουν
σφυρίζοντας τις χιονισμένες στέπες

Το Μεξικό μου θυμίζει όλο και περισσότερο τη Ρωσία:
όλους μας σκεπάζει μια ψιλή βροχή, δίπλα μου φτωχοί
άνθρωποι σκάβουν με τα νύχια τους το σκληρό χώμα, τρέ-
φονται με ρίζες και πέτρες αλλά τα χρόνια έλιωσαν σιγά-
σιγά μέσα μου τους αιώνιους πάγους· τώρα δεν είμαι παρά
ένας γέροντας εξόριστος που κυριεύεται τις νύχτες από ορά-
ματα· κουνέλια και κότες, αγαθά ζώα με παρηγορούν και
τρέφονατι από το χέρι μου, πώς αλλιώς θα μπορούσε να
ζήσει ένας Ρώσος στο Κογιοακάν;

Τίποτα δεν μπορεί πια να με ξεγελάσει, ούτε καν η γαλή-
νη ετούτης της στιγμής, σήμερα ή αύριο το πολύ, θα έρθει
η νύχτα και θα μας σκεπάσει για πάντα, ω Νατάσα!

Το ξημέρωμα με βρίσκει όπως πάντα στη θέση μου, ανοί-
γω όλες τις πόρτες των κλουβιών περιμένοντας ότι θα επι-
στρέψουν κάποτε τα ωραία λευκά κουνέλια, θα έρθει μια
μέρα που κανείς πια δε θα μας θυμάται.
Εμάς που ζήσαμε σε τόσο ταραγμένους καιρούς.

 

    Νοτρ Νταμ, Οδός Πανός, 2008

Περισσότερα από τον/την Πολενάκης Σταμάτης

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2022 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά