Περάσαμε ολόκληρη τη σύντομη ζωή μας βλέποντας οράματα. Εσύ που περιμένεις ακόμα

τον γυρισμό μου βαδίζοντας αργά προς τα μακρινά φώτα των λιμανιών κι εγώ που σου γράφω

αναπάντητα γράμματα αγάπης από την άλλη μεριά της θάλασσας. Στον προθάλαμο κόβουν

τα μαλλιά των γυναικών μ` ένα μεγάλο σκουριασμένο ψαλίδι. Πέφτουν οι πέτρες

και συντρίβουν τα ανθρώπινα κόκαλά μας και τα πουλιά της νύχτας που γνωρίζουν το μέλλον,

ρίχνονται καταπάνω μας με κραυγές. Μέσα από τα σκοτεινά κλαδιά του ποταμού των νεκρών,

μέσα από τα σύννεφα που γκρεμίζονται, είδα τα πορφυρά μαλλιά σου να κυματίζουν. Ζήσαμε

για χρόνια κρυμμένοι κάτω απ` τα σάπια ξύλα των καραβιών, τρώγοντας λάσπη και γυμνές

ρίζες. Μας έστησαν ξανά όρθιους, μας κατέγραψαν, μας έντυσαν με καινούργια ρούχα και μας

έστειλαν να ζήσουμε ξανά ανάμεσα στους ανθρώπους. Στην όχθη αυτής της αφιλόξενης, νέας

γης, οι κάτοικοι μάς υποδέχθηκαν με βροχή από πέτρες. The ice was here, the ice was there,

the ice was all around. Αυτό είναι ένα παλιό τραγούδι θλίψης που μου έμαθαν οι ναυτικοί,

οι μαγεμένοι από τη θάλασσα.

      Birds in the night, Ενύπνιο, 2022