Πίσω από τις κλειστές κουρτίνες είδαμε τις καταχθόνιες φλόγες που καταστρέφουν

τον κόσμο και ακούσαμε το φοβερό βουητό του πλήθους και τον ήχο από τα τζάμια

που σπάζουν· μέσα από τον καθρέφτη της κρυστάλλινης νύχτας, είδα τα πορφυρά

μαλλιά σου να κυματίζουν. Αύριο οι επερχόμενες γενιές ίσως μνημονεύσουν και τα δικά μας

ονόματα στον μακρύ κατάλογο των αφανισθέντων, αύριο θα μας αναγνωρίσουν απ` το

ολόχρυσο δαχτυλίδι. Σήμερα όμως, εδώ, στο καταφύγιό μας, μακριά από τα συντρίμμια

του κόσμου, εδώ στο ευλογημένο σπίτι του ξυλουργού Zimmer, αγγίζω τα γυμνά στήθη σου

κάτω από το τρεμάμενο φως· εδώ μόνο πνεύματα αγαθά είναι παρόντα και δάση

πιο σκοτεινά και από την επίγεια νύχτα μάς περιβάλλουν, άγρια με βαθυπράσινα φυλλώματα.

Ας γίνει το θέλημα του Θεού, έγραψες πάνω στον καθρέφτη που για πάντα κράτησε

την εικόνα σου. Αύριο ο άνεμος θα χτυπήσει ξανά όλα τα ρόπτρα πάνω στις παλιές πόρτες

κι εμείς θα φύγουμε γι` αλλού, όπως τα πουλιά.

      Birds in the night, Ενύπνιο, 2022