Προς το φως του μεγάλου αγέννητου άστρου τώρα κατευθυνόμαστε. Εγώ νεκρός

κι εσύ εικόνα αθάνατη πάνω σε τζάμι θαμπό, πάνω σε καθρέφτη που ράγισε.

Υπάρχουν ακόμα δρόμοι που οδηγούν προς το φως του μεγάλου αγέννητου άστρου

μέσα από μονοπάτια που μόνον ο Θεός ανοίγει για τους ανθρώπους. Μονοπάτια

που οδηγούν μακριά, ως το κατώφλι του μοναχικού πύργου, εκεί όπου κάποτε

ένας ποιητής έζησε με το βλέμμα βυθισμένο στο ιερό κενό και στην έκσταση.

Δρόμοι και μονοπάτια δύσβατα μέσα απ` το πυκνό δάσος· δρόμοι που οδηγούν

προς το Λάουφεν, τον γενέθλιο τόπο όπου πάντοτε επιστρέφει, χτυπώντας το ραβδί του

στο χώμα ο οδοιπόρος ενώ μαίνεται ολόγυρα η θύελλα της ζωής. Ο κάλλιστος κόσμος,

χρησμός και αίνιγμα που πρέπει να λύσω καθώς την ώρα της αγάπης μας

η μεγάλη καμπάνα σημαίνει πένθιμα και το σφυρί του ξυλουργού χτυπά ξαναφτιάχνοντας

πάλι από την αρχή τον κόσμο. Κάτω απ` το φως του μεγάλου αγέννητου άστρου, είδα

τα πορφυρά μαλλιά σου να κυματίζουν και τα πουλιά της νύχτας που γνωρίζουν το μέλλον,

πετούν αργά πάνω από τις νεκρές όχθες, εκεί όπου στην αγκαλιά της κατασκότεινης γης,

ομορφότερη απ` όλα τα λουλούδια η ευγενική Διοτίμα κείται.

      Birds in the night, Ενύπνιο, 2022