Ξέρω πως τώρα λιγοστεύεις. Πως γίνεσαι ισχνή. Διάτρητη. 
Κάθε που βρέχει στάζεις και κάθε που φυσά πετάς, διάφανο 
φτερό εφήμερου εντόμου. Σύντομα –πιὸ σύντομα απ ̓ όσο ποτέ 
φαντάστηκες– θα είσαι μία λιγνή στιγμή. Στιγμή μεταξωτή. 
Σαν την κλωστή που πέρναγες απ’ τη βελόνα και καμάρωνες 
για τα καλά σου μάτια. 
Πού είναι τώρα τα μάτια σου να δεις που μεγαλώνω μόνο με πα - 
ρελθόν;
Πού είναι να πάρουν την οργισμένη θλίψη από το είδωλό μου; 

      Οι γάτες του τρίτου και άλλοι ζωντανοί, Κίχλη, 2021