Με ελαφρά ταχυπαλμία οι ώρες ξεδιπλώνονται
όπως τα τόπια απ’ τα υφάσματα
μ’ ένα πνιχτό περίπου ήχο σε φάσμα ορατό
σα φλέβα σιωπηλή πλημμυρισμένη
μ’ αιματοκρίτη οριακό
Ξεντύνομαι τα ρούχα που φορώ
τα ξηλωμένα στις ραφές
φάροι, φωτιές, φωλιές, φωνές, φτερά
και φαρμακεία εφήμερα
που ‘χουν ληγμένα γιατρικά

Φοβάμαι πως το αύριο έχει έρθει φορτικά
αλλά το ρήμα γράφεται με φου
να το φυσήξεις και να φύγει

Για δες σε μια στιγμή πώς γίνεται το χτες
ώσπου να βλεφαρίσεις μια στιγμή
σα φονικό καταμεσής του δρόμου

       Alumina phsoshorica, Κουκκίδα, 2022