Περνάει από το τραπέζι του σαλονιού, με το ένα χέρι, το αριστερό, το καλό της,
κλέβει μια καραμέλα από το τάσι, την χώνει στην τσέπη, με το άλλο κρατάει το
πι ανάλαφρα, σα να μην το χρειάζεται καθόλου. Έχω πολύ δρόμο να διανύσω
με μια καραμέλα στην τσέπη, λέει, για αρχή μέχρι το παράθυρο. Κυλούν οι
μέρες μου ολόιδιες, με την ίδια γκρι ρόμπα και την ίδια καφέ ζακέτα, αυτήν που
φόραγα τριάντα χρόνια πίσω σε κείνη την μπυραρία στην Φρανκφούρτη. Να,
κοίτα πώς κλαδέψανε ετούτη την ελιά, πολύ άσχημα, μονολογεί, σαν κάποιος
να την εκδικήθηκε που φούντωνε και σήκωνε τα πλακάκια του πεζοδρομίου και
αδιαφορούσε και πήγαινε.

      Παρακείμενα, Κουκκίδα 2025