Λοιπόν

Σχεδόν χωρίς προοπτική δυστυχήματος
1971

Λοιπόν
Είμαι ολομόναχη

Όπως το ζήτησα.

Αποκομμένη από το στήθος που στενάζει
Ανέμους άκακους.

Φυσάει και δεν κρυώνω πια
Είμαι ολομόναχη
Φυσάει.

Τα δέντρα χάνονται σ' αδέξιες χειρονομίες
Σκέφτονται κάτι ανήλικο
Θ' ανθίσουν.

Αλληλούϊα.

Ο κορυφαίος των φύλλων αναστρέφεται.
Στην άλλη όψη,
Το ρίνισμα του ασημιού που αποκολλήθηκε
Από τη βιασμένη μουσική.

Καληνύχτα, νύχτα μου
Είμαι ολομόναχη.

  Σχεδόν χωρίς προοπτική δυστυχήματος, Ίκαρος, 1971

Περισσότερα από τον/την Παμπούδη Παυλίνα

  • Σχεδόν χωρίς προοπτική δυστυχήματος

Με την ευγενική υποστήριξη:
ΙΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

©2015-2020 poets.gr |

Επιμέλεια: Μάνια Μεζίτη

poets.gr

Χρονολογικά

Αλφαβητικά