Πάνω απ' το κρεβάτι της
κρέμεται μια παλιά φωτογραφία μου.
Ποζάρω κοιτώντας τον φακό κατάματα.
Δείχνω σχεδόν βέβαιος με τα δάχτυλα των χεριών πλεγμένα.
Το σταθερό μου βλέμμα δεν ανήκει σε εφηβικό ίνδαλμα,
αστέρα του σινεμά η μουσικό.
Φοράω μπλε καρό ζακετάκι κι έχω αχτένιστα μαλλιά.
Είμαι στο νηπιαγωγείο.

Ούτε εκείνη όμως είναι κορίτσι
που ονειρεύεται με μισόκλειστα μάτια.
Παραμένει ακίνητη ενώ οι κατακλίσεις
τυλίγουν αθόρυβα το δέρμα της
κάτω απ' το σεντόνι.
Κάπου κάπου φωνάζω τ' όνομά της.
Δεν μ' αναγνωρίζει.
Αποστρέφει το βλέμμα καθώς χαιδεύω τα μαλλιά της.
Σκέφτομαι πως είμαι μόνος στο δωμάτιο.
Την αμηχανία μου
διασκεδάζει μηχανικά η συσκευή οξυγόνου.

Παρατηρώ πάλι το παιδικό μου πρόσωπο.
Η βεβαιότητα της άγνοιας
παραμένει άθικτη μες στην κορνίζα.
Για μια στιγμή θα ήθελα
να 'μουν εγώ πίσω από το τζάμι.
Να 'μουν εγώ αυτό το πρόσωπο.

Ξαφνικά άπλωσε το χέρι της για να με βρει.
«Εδώ είμαι!» της φώναξα.

Εδώ που πρέπει.

      Ο ταλαντούχος Νέρωνας, Σμίλη, 2024