Υπάρχει μια σχέση ανάμεσα στο Εσύ και το εγώ
Και αυτή η σχέση είναι ταυτότητα
Heinz von Foerster

Με τα εσώτερα μου πια πελεκημένα
κίονας για του θεού τ’ ανάκτορο τραβώ
εκεί όπου πέτρα πεντελική κι εσύ
την λευκή ακτίνα
στο φάσμα του γαλάζιου αιώνια διαθλώντας
μου βαστάς την κεφαλή
μην αναπτερωθούν τα λόγια και φύγουν
άλλα για τους Υπερβόρειους
κι άλλα για την χαμένη ήπειρο

Τα μάτια δέσε μου Καρυάτιδα
η έλευση του βιγλάτορα ήλιου
ενωμένους να μας εύρει
με την παλάμη το ανάστημα ψηλαφώντας
μιας ζωής που πασχίσαμε το όριο του νου
ώς της ψυχής τον κρατήρα να επεκτείνουμε.

Έρημο νησί η συνείδηση
μπρος στον θάνατο κυματίζει
στον ορίζοντα παλινδρομεί
κυπάρισοι ναυαγοί του πράσινου
τρέφονται από τη δίψα μας
σε ίσκιους πέτρινους
σημάδια σκαλίζοντας αναμνήσεις
όταν επιστρέφουμε
ίδιοι φταίχτες ίδιοι ενάγοντες
με την αρχέγονη ορμή
στον ου τόπο
αντίκρυ των αχράντων λέξεων.

Φοβάμαι μην και δεν φλόγισε ο ηλέκτωρ
μην και δεν φανέρωσε
τον τρίτο αναμφίβολο παράγοντα
που ορίζει το σύμπαν
καθώς του λειψού μας κορμιού η συνύπαρξη
τους κάθε λογής σολιψισμούς εξαχνώνει.

Πώς λαχτάρησα τη φωνή σου
τώρα που το τέλος στ’ όνειρο φεγγίζοντας
ανακρούει αίσιους χρησμούς:
Στου εποπτεύοντος άστρου τον καθρέφτη
εμείς είδωλα αντεστραμμένα
ποτέ αφεαυτού μας δεν υπήρξαμε
την πρόοοδο μονάσαμε
στης μοίρας μας τον πόρο
κρατώντας στο χέρι
ένα σκοινάκι σχέσης
που έγινε ταυτότητα.

 

     Εναγωνίως αγχιβατώντας, Γκοβόστης, 2019