Το να γράφεις ποίηση μετά το Άουσβιτς είναι βάρβαρο

 ΤΕΟΝΤΟΡ ΑΝΤΟΡΝΟ

Το μελάνι πριν απ’ το χαρτί στεγνώνει

έμπνευση, άνυδρη ψυχή

ο στίχος σαν από φύσημα φωτιάς στον νου σου λιώνει

Στα χείλη το τσιγάρο ψιθυρίζει

πώς να ‘σαι ποιητής σε καιρούς πεζούς,

καιρούς των εγκλημάτων;

Άναυδος στέκει ο ποιητής μπροστά στα κτήνη

μια φράση μες στον νου

βασανιστικά γυρίζει ικέτις αθανάτων

«ό,τι απ’ την φύση μπορετό,

ταπεινά το έπραξα, το είπα

αλάνθαστος δεν λογίζομαι, ποιος ξέρει,

ίσως τη λύση δώσει οριστικά

του σύμπαντος μια μαύρη τρύπα».

Παραίτηση· την ύστατη στιγμή ανασκευάζει

Η ευαισθησία κουρελόχαρτο, στ’ απόσπασμα ο ποιητής

για ένα σπάραγμα ελευθερίας

Καβάλα θα περιπολεί πάνω σε άσπρο άτι

και αν τ’ όνομά του πάλι τον δολοφονεί

καμιά δεν τον νικά σκέψη σιωπής    

Θανάσης Κλάρας επαναστάτης

      Θυσίας δικαίωση, Κουκκίδα, 2024