Πλώρη του ανέμου σκόρπισμα και της σελήνης κόρη

ανδρειώθηκα στα σπλάχνα σου

τώρα το πέλαγο ατενίζω

το μερτικό μου στο τραπέζι καταθέτοντας

Έφηβη εσύ παιδί εγώ

ποτέ δεν έγινες ενήλικη

κ’ ήθελες να μου κόβεις τα κλαδιά

Μισή ζωή σε πολεμούσα

μέχρι να δω και τις δικές μου ρυτίδες στον καθρέφτη

Πώς ζεις;

Πες μου πού θέλεις να αναπαυτείς;

Ο Αχέροντας είναι κοντά και για τους δυο μας

στη βάρκα δώσε μου την τελευταία ρουφηξιά

Λόγια βαριά

που μόνο τα χαράματα τολμώ να ξεστομίζω

λόγια συγχώρησης

στην καθ’ ημέρα με τις λέξεις αναμέτρηση

      Θυσίας δικαίωση, Κουκκίδα, 2024