αγόρασα ένα μαρκαδόρο με μοβ μελάνι

τον κουβαλώ παντού μαζί μου

σα φυλαχτό ή όπλο

στο δρόμο τον σφίγγω μες στην τσέπη του παλτό

τη νύχτα κοιμόμαστε αγκαλιά

όπως κρατούσα άλλοτε ένα λούτρινο αρκουδάκι

μέχρι που κάποιος ήρθε

                                      τ’ άρπαξε

                                                      και του ’βγαλε τα μάτια

γυρνώ στην πόλη με το μοβ μου μαρκαδόρο

σε κάθε επιφάνεια γράφω το όνομά μου

στους τοίχους

στα αυτοκίνητα

στις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων

στους χριστουγεννιάτικους στολισμούς

με τεράστια γράμματα γράφω το όνομά μου

κι ας είμαι μόνο ένα φάντασμα

                                 σαν όλα τα φαντάσματα

των δολοφονημένων γυναικών.

     Σατούρνια, Σμίλη, 2022