Συνήθως κλείνω τα ρολά πριν σκοτεινιάσει.
Να μην προφτάσει ο ουρανός
ν' απλώσει τα πλοκάμια του στο σπίτι.
Μα κείνος βρίσκει χαραμάδες μυστικές
γλιστράει στο δωμάτιο χωρίς να με ρωτήσει.
Στριμώχνεται μουντός στην οροφή
σαν πολυέλαιος θαμπός
σαν άραχνη αράχνη που με ζώνει.
Δεν με κουβέντιασε ποτέ
μονάχα κάπου-κάπου ψιλοβρέχει.
Πυγολαμπίδες διασχίζουν τη σιγή
ίσα να σβήσουν σημειώματα και πράξεις.
Τι θέλει καρφωμένος στο ταβάνι μου
και ψιχαλίζει ρυθμικά όλο το βράδυ;
Ξεπλένει τα κατάλοιπα της μέρας
ή με φτύνει;

      Κυνηγώντας τον δολοφόνο μου, Μανδραγόρας, 2015