Οι άνθρωποι πεθαίνουν

μονάχα στη μνήμη των λαών.

Κολακεύονται

στις εξάρσεις της μακροθυμίας

του όχλου.

Ζουν αχόρταγα

τα βουβά διαστήματα

ανάμεσα σε δύο λέξεις

ή δυο χειρονομίες

κι ύστερα σβήνουν

με μια βαθιά υπόκλιση

—ένδειξη υποταγής

ή περιφρόνησης—

σε μια δυναστεία

συγκεντρωτικών

ανελέητων στιγμών

που ήταν ωστόσο

μονάχα δικές τους.

     Διόδια, Κέδρος, 1972