Σε είδα στον ύπνο μου
ξανά.
Φορούσες κόκκινα μαλλιά,
τη νυφική απόχη,
κι ένα νανάκι αγκαλιά
να μου θυμίζει
πως σε κάθε αόρατη γωνιά
του σπιτιού,
σε κάθε έκπτωτο μόριο
του αέρα,
πληθαίνεις και στοιχίζεις.

Δεν είσαι πρόσωπο εσύ.
Είσαι μια μάγισσα
που κατοικεί
στο ένα μου στήθος.

      Οι άνθρωποι στα σπίτια τους και λίγο πιο έξω, Περισπωμένη, 2018