Τον πρώην φίλο της κοπέλας μου τον λένε Δημήτρη.
Την πρώην φίλη μου την λένε Μαρία.
Με την  Ευγενία συμφωνήσαμε πως ό,τι πέρασε πέρασε.
Μάθαμε να αποφεύγουμε δύσκολες λέξεις:
επαρχία, βιολογικό ρολόι, πατέρας.
Ακούμε μουσική και καθισμένοι αντικριστά στον καναπέ
κάνουμε σχέδια για την Κυριακή.
Αν δούμε στην τηλεόραση εικόνες απ’ τη Γάζα ή την Ουκρανία
ή απ’ τα Σεπόλια ακόμα, αλλάζουμε κανάλι.
Δεν λέμε «κρίμα». Τι να πεις;
Κι οι δυο στεναχωριόμαστε.
Άλλος στη θέση μας, τι παραπάνω θα έκανε;
Ένας Δημήτρης με μια Μαρία φερ’ ειπείν.

Κοιταζόμαστε στα μάτια
κι αυτό είναι όλο.
Καλώς ή κακώς, θεός δεν υπάρχει.

      Αναχώματα, Κουκκίδα, 2025