Μην ακούς τι λεν,
όλα τελειώνουν από μνήμη
κόσμοι, αφηγήσεις, πάθη, έρωτες
όλα από μνήμη
με κουρασμένα θραύσματα ποιημάτων

να περιμένουν τις ζωές
γεμάτα τέλος κι από αρχή ενός ρόδου

τίποτα. Να, φερειπείν,
στον κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα
κάθε δειλινού
που θα ακινητήσει μια στιγμή το ποίημα

εκείνο το: τω φόβω εκρύβη
προκύπτει σχεδόν μέσα μας αυτόματα.

      Εκφράσεις, Ενδυμίων, 2014