… το μέλλον που είναι κιόλας νεκρό

                                                                                           ΙΒΑΝ ΣΤΣΕΓΚΛΩΦ

Τέκνα του σκότους φεύγουμε, φεύγουμε

κι απ’ το κυάνιο

ως την αστρόσκονη τάφους δεν έχουμε

Ό,τι βασίλεψε με το φεγγάρι αλλάζει

Νύχτα αιώνια πάντα μας σκεπάζει

Ανάμεσα στο φως και την σιωπή

Σκιές η Μαρλέν, η Λούλου και η Μόλλυ

Ω, παιδιά του παραδείσου!

Η Θεία Πρόνοια, οι γκαουλάιτερ

κι ο αρχιμάστορας Ματταίους

Δεν μας πτοούν, δεν μας τρομάζουν

Λύσσαξε δουλικό αίμα, δάγκωσε

τα σάβανά μας και θα σφάξουμε το μέλλον

Κραταιότεροι του θανάτου…

Γυμνών τάγματα, στρατιές αγγέλων

απ’ το κυάνιο ως την αστρόσκονη

τάφους δεν έχουμε…

           ΣΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

 Ως να λαλήσει ο πετεινός στο νεκρικό κρεβάτι

Οι χειρότεροι θα βασιλεύουν θλιμμένοι

Και οι καλύτεροι θα σπαράζονται από την λήθη.

      Τι αιώνα κάνει έξω; Περισπωμένη, 2025