Ήταν άνοιξη

τότε που 'ριξαν τα θεμέλια.

Ήρθαν οι μέρες 

ανελέητες 

βροχή γεμάτες.

Κάθε πρωί κοιμίζει

τα όνειρα που ολοφύρονται.

Συνάζει με σπουδή 

λυγμούς που δραπετεύουν.

Δένει ξανά 

τα κεραμίδια που δέρνει ο άνεμος.

Γεμίζει 

τους ανεμοδείκτες.

Πάνω στην πέτρα 

φύτρωσε.

Πέτρα πάνω στην πέτρα.

Και η ευδία

σφάγιο στα θεμέλια.

      Σκυλί δεμένο, Μανδραγόρας, 2017