(Εμπνεύστηκε και συνομιλεί με το ποίημα:

 ΙΒ΄ Μποτίλια στο πέλαγο, του Γιώργου Σεφέρη, από τη συλλογή Μυθιστόρημα)

Τρεις βράχοι, τρία καμένα πεύκα∙ η μνήμη

γυρίζει επίμονη, όπως γυρίζει ο αγέρας σ’ ερειπωμένα μονοπάτια.

Εδώ σαν ήρθε ο Θέρος, γλώσσες φωτιάς κατέφθασαν

μεγάλες πύρινες από τον ουρανό∙ μεσούντος του Ιουλίου.

Κι οι άνθρωποι εκείνοι κολυμπούσαν ξέγνοιαστοι στη θάλασσα.

Οι άλλοι είχαν δει τα προμηνύματα

καθώς «θλίβει ο καπνός το διάστημα γαλάζιον των αέρων».

Κι ο γέροντας εκείνος κράτησε στην απαλάμη

λίγο χώμα  πριν περάσει από πάνω του η φωτιά.

Κι η νεαρή μητέρα αγκάλιασε τα παιδιά της,

παίρνοντας μιαν όψη θλιμμένης Παναγίας.

Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για τους πυροσβέστες

για τους ψαράδες που έσπευσαν με τα καΐκια∙

κι όμως τη στάχτη βρήκαμε τη στάχτη

κι έναν Ευβοϊκό ν’ ανθίζει  πτώματα σπαρμένος.

Αξεδίψαστη η Γης και η μαύρη ράχη

και τα σκυλιά μας να περιμένουν το γυρισμό στα έρημα σπίτια.

Καμένα τ’ ασφοδίλια, οι μενεξέδες και οι υάκινθοι

μας έμειναν οι αγάπανθοι κι οι ασπάλαθοι

τα κρίνα της άμμου κι οι θαλάσσιες ανεμώνες.

Οι φίλοι μας δεν ξέρουν πώς να πεθάνουν∙ τόσοι πνιγμένοι

τόσος πόνος, τόση ζωή στην άβυσσο κι εμείς

ξεχάσαμε και πώς να γίνουμε σπόρος           

βουλιάξαμε κάτω από τις μεγάλες πέτρες.

      Πάνω σ' έναν ξένο στίχο, prototypia, 2024