Υπάρχουν ποιητές που γράϕουν στίχους
εξαίσιους και μ’ άψογη μορϕή.
Παλεύουνε με τ’ άσπρο το χαρτί
για ώρες, μες τους τέσσερίς τους τοίχους.

Εμπνέονται από Δάντη ή Πετράρχη
και με τον Μαλλαρμέ αναρριγούν.
Τον Έλιοτ με ευλάβεια προσκυνούν,
και γράϕουν μ’ όποιον μπούσουλα υπάρχει.

Συνθέτουνε μπαλάντες και σονέτα,
με μετρημένη κάθε συλλαβή –
και γράϕουνε, με πέννα ακριβή…
Τι γράϕουνε εντέλει; Γάμησέ τα!

Μες τη βιβλιοθήκη τους κλεισμένοι,
– τόμοι στη σκόνη γύρω, σε σωρό –
Λόγο αναζητούνε καθαρό
κι ωστόσο, ένας στίχος τους δεν μένει.

Ένας μονάχα στίχος, μ’ εμπειρία,
που να πηγάζει ίσια απ’ την καρδιά –
τα ποιήματά τους, τα εγκεϕαλικά,
ϕαντάζουνε συνήθως τόσο κρύα…

Γιατί ποτέ δεν βγήκαν παραέξω,
να ζήσουν, όπως έκαν’ ο Ρεμπώ.
Τώρα μπρος στο κομπιούτερ μου κι εγώ,
ποιόν ξεγελάω, πώς να τους εμπαίξω;

     Τρίτη γενιά, Τυπωθήτω - Λάλον Ύδωρ, 2015