Ενώ το πρόσωπο συχνά το στολίζουν
Και το δένουν σε δέντρα, και το ποτίζουν
Λιωμένο χρυσάφι
Κι έχει συνηθίσει πιά στα καλά και τη νωχέλεια
Κάποια μέρα θα σηκωθεί για ταξίδια.

Τόσες νύχτες συνομιλώντας με την αράχνη,
Διασχίζοντας το στενό μονοπάτι, ώσπου
Με φως να ξαναβγούμε στη δημοσιά.

 

     [έντυπη θράκα, 7ο τεύχος]